Norbert De Beule

Elvis leeft
op de borsten van mijn buurvrouw

Zijn ogen priemen op haar tepels
Zijn naam in gouden letters leest haar schaamstreek

Elvis staat
al uren in de regen te wachten op de kapper

Het regent fokkin’ Brilliantine
paraffinum liquidum, rapeseed oil, aqua, benzyl alcohol,

Het regent fokkin’ housewives met een geur van oude port

Mijn buurvrouw kookt rundsvlees, paprika en tomaat
als de hongaarse god Goulashnikov
serveert donuts bij de vaat

op haar borsten drukt het zeepsop
El Fish zweept zich naar het kookpunt.
 

Tienduizend dwangarbeiders werken aan één badkamer
een massagraf van schoongewassen botten

Alles heeft een prijs!

Kroon mag niet ontbloot
Daarom die vele kamers
om te ontsnappen aan de blikken
van jokers en journaille
Don’t call me Scarface!

Ik ben geen keizer, maar een Prins 
toch van het Woord?

Ik wil een labyrinth van bubbels
zwartwitgeblokte tegels
zes beschonken lichtmatrozen

om mijn rug te boenen
bellenblazers
die gesprekken voeren
met mijn badeend:
Use the law to commit crime
(ah-ah-ah)
Rubber Duck knows, don’t argue

Zoals mijn vader zei:
Toet, toet!

Gabba, gabba, hey!
Er zijn meerdere paradijzen op aarde als in de zeeën

Het eerste optreden van the Ramones in de Notelaer
veroorzaakte een dijkbreuk
maar de bouwmeesters van het Hey Hey Ho
wierpen een muur op van geluid

Slikken, schorren, wielen zongen Blitzkrieg Bop
Wieldoppen popten Hey Ho, let’s Go
zochten heil in vogelnest en springzaad

Dee Dee Ramone probeerde alle kruiden langs de kant van de weg
kreeg de smoor in zonnebril en duizendblad
Joey Ramone voer op een reusachtige vis de stroom af

sprong nadien in twee vijvers tegelijk
(scheurde zo zijn zwarte slip)
(ook een piemel bewijst zijn daadkracht)

Dee Dee plantte de onderbroek als een vlag
Het vod kraaide victorie
op de koepel van het jachtpaviljoen

Schapen loeiden als hengsten op het dek van een schip op ramkoers
de koekoek sloeg twaalf
hemelblauwe gaten in het middaguur

Den Jonnie van Kallebeekveer sloeg de vlam in de pijp.
 
 

 

Het is de eenheid van Vreugde
die mij aan stukken scheurt:

allerheiligen flitsen aan en uit
verdelen mijn gebeente
allerzielen treuren om ter meest

In het zwarte bot van de Gewijde van Warsaw
die mij in alle liefde zal onthoofden
splijt nu mijn kraakbeen

In het oog van de Martelaar van Macclesfield
prikt een splinter van mijn dijbeen

In de krassen van een oude plaat
waarin ik haper haper hap
in hitsig bliksemlicht

val ik telkens neer
bikkelt op een blauwe maandag
Nieuwe Orde om mijn lot.